Odpusty

Święty Walenty był biskupem Terni w Umbrii. Wiadomości o nim są dość skąpe i niejednoznaczne. Żył w III w. i był kapłanem rzymskim. Tam w czasie prześladowań (Klaudiusza II Gota), wraz ze św. Mariuszem i krewnymi, asystował męczennikom w czasie ich procesów i egzekucji. Wkrótce sam został pojmany i doprowadzony do prefekta Rzymu, który przeprowadził rutynowy proces polegający na wymuszaniu odstępstwa od Chrystusa. W tym celu kazał użyć kijów. Ponieważ nie przyniosło to oczekiwanego rezultatu, kazał ściąć Walentego. Stało się to 14 lutego 269 roku. Pochowano go w Rzymie. Jego grób już w IV w. otoczony był szczególną czcią. W ciągu średniowiecza kult Walentego objął całą niemal Europę.

W średniowieczu na terenie niemieckim Święty był wzywany jako orędownik podczas ciężkich chorób, zwłaszcza nerwowych i epilepsji. Na Zachodzie, zwłaszcza w Anglii i Stanach Zjednoczonych, czczono św. Walentego jako patrona zakochanych. W związku z tym dzień 14 lutego stał się okazją do obdarowywania się drobnymi upominkami.

W ikonografii św. Walenty przedstawiany jest jako kapłan w ornacie, z kielichem w lewej ręce, a z mieczem w prawej, także w stroju biskupa uzdrawiającego chłopca z padaczki.

Tytuł Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest na trwałe związany z dostojnym wizerunkiem Maryi, czczonym w Rzymie. Kiedy i w jakich okolicznościach obraz powstał, a potem dotarł do Rzymu - nie wiadomo. Według legendy, do Europy obraz został przywieziony przez bogatego kupca. Kiedy podczas podróży statkiem na morzu rozszalał się sztorm, kupiec ten pokazał obraz przerażonym współtowarzyszom. Ich wspólna modlitwa do Matki Bożej ocaliła statek. Po szczęśliwym przybyciu do Wiecznego Miasta ikona została umieszczona w kościele św. Mateusza, obsługiwanym przez augustianów. Z dokumentu z roku 1503 wynika, że w ostatnich latach XV w. wizerunek był już w Wiecznym Mieście czczony i uważany za łaskami słynący. Gdy w roku 1812 wojska francuskie zniszczyły kościół, mnisi wywędrowali do Irlandii. Po powrocie objęli kościół św. Euzebiusza. Kult cudownego obrazu uległ wówczas pewnemu zaniedbaniu, na co wielu się skarżyło.

W grudniu 1866 r. Pius IX powierzył obraz redemptorystom. Od tego czasu datuje się niebywały rozkwit kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy. 23 czerwca 1867 r. odbyła się uroczysta koronacja obrazu. Równocześnie mnożyły się kopie, które redemptoryści umieszczali w swoich kościołach w wielu krajach, w tym także na ziemiach polskich.. Ogromne powodzenie miały także małe obrazki z odpowiednimi wezwaniami. Rozchodziły się one w wielomilionowych nakładach. W 1876 r. ustanowiono święto Maryi Nieustającej Pomocy na dzień 26 kwietnia, z czasem przeniesione na 27 czerwca.

Maryja, pomimo że jest największą postacią obrazu, nie stanowi jego centralnego punktu. W geometrycznym środku ikony znajdują się połączone ręce Matki i Dziecięcia, przedstawione w taki sposób, że Maryja wskazuje na swojego Syna, Zbawiciela.

Najstarsze ślady kultu św. Mikołaja spotykamy w VI wieku, kiedy to cesarz Justynian wystawił w Konstantynopolu wspaniałą bazylikę ku jego czci. W IX wieku w Rzymie powstały dwa kościoły z jego imieniem. Do Miry udawały się liczne pielgrzymki.

9 maja 1089 roku zostały przewiezione relikwie św. Mikołaja z Miry zajętej przez Turków, do Bari we Włoszech i złożone w bazylice poświęconej jego czci. Tutaj, przy jego relikwiach odbył się w 1098 roku synod, który miał na celu połączenie Kościołów rzymskiego i prawosławnego; obradom przewodniczył papież Urban II. Bazylika św. Mikołaja w Bari została rozbudowana w XII wieku. Dwa razy w roku odbywają się tutaj uroczystości ku czci Patrona miasta - 9 maja i 6 grudnia. W czasie majowej uroczystości organizowana jest najpierw procesja statkami z figurą Patrona, a następnie powozem ulicami miasta. Kult św. Mikołaja w Kościele rzymskim i prawosławnym był bardzo rozpowszechniony; św. Mikołaj zaliczany był do 14 nadzwyczajnych Orędowników.

W Polsce kult św. Mikołaja był bardzo popularny, do dziś pod jego wezwaniem jest 327 kościołów, z głównym sanktuarium w Pierścu Cieszyńskim. O popularności Świętego świadczy fakt, że wielu wybitnych Polaków nosiło jego imię. Święty Mikołaj z Miry czczony jest jako patron bezinteresownej dobroci, handlarzy, żeglarzy, kupców, pasterzy, więźniów a także pomyślnego zamążpójścia. Podobnie jak na całym świecie, tak i w Polsce rozpowszechnił się zwyczaj obdarowywania dzieci upominkami, które przynosi "św. Mikołaj".

DANE ADRESOWE

PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA
PW. ŚW. MIKOŁAJA
  • ul. ks. Michała Słowikowskiego 1
    20-124 Lublin
  • +48 81 747 66 45
  • +48 501 187 005
  • Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.